Banken niet blij met regeling
Banken met een groot aandeel op de spaarmarkt zijn over het algemeen niet blij met het huidige depositogarantiestelsel. Wanneer een collegabank welbewust meer risico’s neemt, lopen andere banken immers de kans de financiële gevolgen te moeten dragen. Voor de crisis leek het garantiestelsel meer een papieren regeling die in de praktijk zelden voor zou komen. Na het omvallen van Icesave en DSB moeten banken die actief zijn op de spaarmarkt daadwerkelijk een bijdrage leveren. Zo dient het relatief kleine Van Lanschot 7,6 miljoen euro bij te dragen als gevolg van het faillissement van DSB bank. Mede door deze bijdrage ontstond bij deze bank in 2009 verlies.

Buitenlandse spaarbanken boosdoeners
De kritiek richt zich met name op banken die een vestiging hebben in Nederland maar waarvan het moederbedrijf zich in het buitenland bevindt. Op dergelijke banken heeft toezichthouder De Nederlansche Bank (DNB) minder grip. Alhoewel ook bij deze banken de spaarrente in de afgelopen tijd fors daalde, bieden zij gemiddeld hogere rentes dan de Nederlandse banken als Rabobank, ABN Amro en ING. De reden voor deze hogere rente ligt voor een deel in het hogere risicoprofiel. Wanneer een ‘risicobank’ zelf geld wil lenen van bijvoorbeeld overheden of bedrijven, wordt vanwege het relatief hoge risico een bovengemiddelde rente gevraagd. Het aantrekken van particulier spaargeld is dan interessant.

Wat is het alternatief?
Een eerder voorgesteld alternatief voor het huidige depositogarantiestelsel is een het opzetten van een soort noodfonds. Banken leveren in dat geval een bijdrage aan het fonds die afhankelijk is van de spaartegoeden die ze beheren. Wanneer een bank vervolgens failliet gaat kan vanuit dit fonds de schade vergoed worden aan spaarders. Ook buitenlandse prijsvechters moeten in die situatie vooraf  een deel van hun rente inleveren als bijdrage. De uiteindelijke verliezer is hoogstwaarschijnlijk de klant aangezien de bank de kosten voor het noodfonds bij de klant in rekening zal brengen.

De voormalig bestuursvoorzitter van de Rabobank geeft ook spaarders zelf een veeg uit de pan. Die zouden nog steeds te veel letten op de hoogte van de spaarrentes en te weinig op de risico’s. Eens stelling die te verdedigen valt. Anderzijds is hij afkomstig van de Rabobank; een bank met een spaarrente die de inflatie weinig tot niet overstijgt. Dat spaarders in dat geval op zoek gaan naar alternatieven is logisch. Zeker aangezien we in Nederland nu nog een depositogarantiestelsel hebben dat bepaalde risico’s voor spaarders afdekt…

hdw